Hari ni, mari kita belajar sejarah... Gila bosan kan blog ilmiah gini? Ekekeke.. Nasiblah kan, because I just feel like writing about it.
Tanah Adat is commonly known in Negeri Sembilan.. at least in those areas where Adat Perpatih masih lagi diamalkan or used to be ruled by Adat Perpatih. Banyak benda dah yang tak diamalkan oleh orang Nogoghi when it comes to Adat Perpatih. For example wedding.. Kalau ikut adat, ada Buapak lah, ada Perut lah ada apantah lagi lah. Aku tak tau sangat pasal adat ni in details. Family hubby aku tak layan dah benda-benda gini. Tapi aku ada kawan yang masih mengamalkan benda-benda ni. So it depends on individual and I guess which part of Nogoghi that you are in. Kalau kat area Seri Menanti tu, masih kuat lagi aku rasa adat-adat ni.
While certain adat you can get away with, pembahagian tanah pusaka ni tak leh. Not that they don’t want to. But simply because, sepengetahuan aku lah ye.. they can’t because of the title of the land. If I am not mistaken, there is akta tanah kat Nogoghi ni, yang berpasakkan Adat Perpatih. So, kalau tanah tu jatuh statusnya sebagai Tanah Adat, the way tanah tu dibahagikan tak macam hukum faraid. Boleh? Selagi undang-undang kat Nogoghi ni tak ditukar, selagi tu lah kena follow rules Tanah Adat.
The rules is such that tanah tu akan turun pada waris perempuan sahaja. Kalau orang tu takde anak pompuan, nasiblah. Makno eh, anak-anak lelaki orang tu, tak dapek do tanah tu. Tanah tu kena dibagi pada cucu dia, kalau ada, or kalau takde waris gitu, kena bagi kat sepupu or something like that. Boleh?
Long time ago, mungkin benda ni applicable lah. Zaman orang lelaki gi berperang, tinggalkan harta pada pompuan. And the basis of the law was good – to protect the women sebab lelaki boleh carik harta sendiri. But, the loophole is, kalau orang tu takde waris pompuan, gigit jari je le waris lelaki.
In the case of MIL aku, tanah kat kampung yang dia ada tu berstatus Tanah Adat. And since anak-anak dia suma lelaki, none of them can get the tanah. Boleh? Her sister lak, takde anak. Yang ada anak pompuan cuma brother dia. And, brother dia, who is my hubby’s uncle, bukannya rajin pun balik kampung. Anak-anak dia lagilah. Takat nampak batang hidung time raya or kalau ada kenduri je. Can’t blame them pun sebab kat kampung tu takde sesapa dah pun. Cuma rumah pusaka je. Yang benonya rajin balik kampung, cuma MIL aku dengan sister dia. And dalam adik beradik laki aku, dia je yang rajin balik. Dia yang sayang sangat dengan rumah kampung tu. Unfortunately, selagi law of the land tak tukar, he won’t get the land. Paling tidak pun, dalam title land tu, leh letak nama anak-anak lelaki, tapi diorang ni cuma boleh amik hasil tanah tu je kalau ada. Kalau takde, as in tanah tu ada rumah je and takde hasil, dia jadik tukang jaga rumah je lah.
Itu yang, kalau korang gi Nogoghi, you can see that there’s a lot of empty land. Terbiar. Rumah kosong, terbiar. Sebabnya, waris yang berhak or berminat kat tanah tu, tak leh dapat tanah tu. The funny thing is, katalah MIL aku ambik anak angkat pompuan, anak angkat tu leh ada hak atas tanah tu. Boleh? It’s not all that straight forward, kena masuk suku dulu or dikadimkan dululah or whatever. But still, there’s a way. Tapi dengan waris lelaki sendiri, takde cara. Kerajaan negeri pun tak leh buat apa about it. Either tak boleh, or tak kuasa nak layan lah. I don’t bother finding out about it.
So in the case of rumah kampung MIL aku ni, yang sayang sangat rumah ni is my hubby. Tapi since kitorang takde anak, so takdelah nampaknya tanah tu turun ke generasi dia. And katalah adik dia yang baru kawen ni dapat anak pompuan, maka tanah ni leh turun ke anak dia. If my BIL ni tetap tak berapa nak rajin balik kampung, and later tak rajin bawak anak balik kampung but anak tu dapat tanah kampung tu, idak ke tanah tu akan terbiar? Kalau aku pun, kau bagi tanah yang bukan tempat aku membesar, don’t know the people around me, takkan lah aku nak dok kat situ, kan? Nak jual tak leh. So kekdahnya, tanam lalang je lah. Macam rumah orang sebelah rumah kampung MIL aku.. Lalang dah setinggi bumbung rumah. Simply because, the person who inherited the house and the land, didn’t grow up in that house. Dah diturunkan ke cucu. So anak yang suatu masa dulu dok kat umah tu, tak kuasalah nak spend money untuk bersihkan rumah tu or jaga rumah tu. Yelah, bukan rumah dia kan.. no matter how sayang pun dia kat rumah tu, takkan nak spend duit untuk bersihkan rumah orang. Luas tanah rumah tu. Rumah tu pun cantik. Tapi sayang terbuang gitu je lah. Babi tanah banyaklah kat situ. Errr.. hasil ternakan lah kot? Ekekekeke...
Kesimpulannya, selagi the law of the land tak bertukar, maka problem ni will forever ada. I don’t know how and why, this part of Adat Perpatih tak leh nak diubah. Memanglah Undang berkuasa malahan lebih berkuasa dari Yamtuan, tapi kan kita ni berpandukan Islam. Sekuat mana pun Undang tu, patutnya kuat lagi hukum Tuhan, kan?
Oklah.. dah penat tulis. Ni benonya reply to those yang dok wonder apasal aku letak nama “Tanah Adat” kat gambar kat FB aku hari tu. Nak explain kat FB, penat weh. Ekekekeke...
Till then..
Angah
No comments:
Post a Comment